Vandaag at ik een kiwi.

Dit alleen al was een bijzondere aangelegenheid. Meestal is onze ‘fruitmand’ niet verder verrijkt dan een paar appels, een rotte banaan en op zon en feestdagen een sinasappel. Maar die kiwi. Ik zag die kiwi en het zette me aan het denken. Een kiwi…

De kiwi was het enige fruit waarvan ik dacht wauw. De kiwi is bijvoorbeeld echt een winterfruit. Hij is gezegend met een behaard vachtje. Dit in tegenstelling tot de appel, banaan en de sinasappel. Ik pakte de kiwi en ik pakte een mes. Ik ging aan tafel zitten. Toen kwam het mooiste van alles. Het moment dat het allermooiste van de kiwi naar boven komt. Ik zette het mes in de kiwi. Het eerst beetje groene sap liep langs z’n bruine vachtje. Ik hoefde hem alleen nog maar door te snijden en dan zou het komen. Het moment dat je ziet dat het weer een pracht exemplaar is. Ik sneed hem door en voor me op tafel lag het dan. Twee bijna identieke helften kiwi. De kiwi was perfect. Het mooie natuurlijke witte rondje als middelpunt. Met daar omheen het randje zwarte pitjes. Het rijtje zag eruit alsof het met veel aandacht zorgvuldig neergelegd is. Geen één pitje verdwaalt en alleen achtergelaten in het bijna eindeloze groen.

De kiwi was zo mooi dat ik een liedje voor hem zou gaan zingen. De kiwi song. Een nummer één hit zou het worden en over de hele wereld werden er filmpjes op You Tube gezet voor die ene kiwi. Die kiwi zou model staan voor alle beroemde modemerken. En vooral bij Chanel die eigenlijk de trend inluidde. Hollands Next Top Kiwi zou inslaan als een bom, en samen met die kiwi zou ik een primeur gemaakt hebben. Nederland zou voor het eerst een origineel programma hebben bedacht. Bij So You Wanna Be A Kiwi zouden heuse transformaties plaatsvinden. En dan zou er nog Kiwi with the stars komen. Het was voortaan een trend om met kiwi op straat te lopen. Iedereen die modieus was en zichzelf maar ook een klein beetje respecteerde deed het. De kiwi was een mode item. Daardoor ontstond er ook een Miss kiwi of the year verkiezing die ik ieder jaar won.

De kiwi was zo mooi dat ik in staat was om meteen heel m’n huis in te richten met als hoofdpunt die kiwi. Met die kiwi ren ik naar de karwei. Ik pak de kleurstaafjes van groen, wit, zwart en bruin. Ik vergelijk ze met de kiwi en als ik de perfecte kleur gevonden heb ga ik direct naar de verfmengmachine om de kleuren te laten maken. Wanneer ze klaar zijn ren ik naar de kassa, zoek de kortste rij, schiet voor, reken af en ren weer terug naar huis.

Eenmaal thuis aangekomen ga ik helemaal buiten adem voor die ene grote kale muur staan. De muur waarvan ik niet wist wat ik ermee moest doen. Ik pak een kwast en houdt in de andere hand die kiwi. En dan begin ik. Eerst met wit, dan met groen vervolgens een beetje bruin en als laatste diep glanzend zwart.

Na een tijdje is er een prachtige nieuwe kiwi ontstaan op de muur. Snel ga ik verder en alles wat ik tegenkom krijgt de kleur wit, groen, zwart of bruin. Als ik hiermee klaar ben kan ik met trots en een lepeltje eindelijk beginnen met het eten van de ene helft van die kiwi. Ik durf bijna niet om dit pracht exemplaar te eten, maar met de schrale troost, dat er nog één is begin ik er toch aan.

De eerste hap is goddelijk, de tweede hap overheerlijk, de derde ook en de vierde, de vijfde…Op. Die o zo mooie kiwi is niet meer. De smaak is verdwenen en de prachtige kleureneenheid van wit, groen, zwart en bruin is nergens meer te bekennen. Ik nijg ernaar om het laatste groen uit het bruine vachtje te schrapen. Maar wacht. Iets houd me tegen. Iets uit een ver verleden zegt dat ik het niet moet doen. Waneer er ook maar één minuscuul stukje van het mooie bruine vachtje mijn tong raakt zal alles voorbij zijn. Ik zou geneigd zijn alles over te verve en voor de komende vier jaar geen kiwi meer te eten. Met die gedachte pak ik toch maar het andere, tweede, en laatste stukje kiwi. Mijn lepel houd ik in de aanslag en… Nee ik kan het niet. Het zou zonde zijn. Die kiwi is zo onwijs mooi dat ik hem niet op kan eten. Sterker nog, is zou iedereen willen laten zien hoe mooi de kiwi is. Ik wil er een foto vn maken en als bureaublad achtergrond zetten, als msn-plaatje. Mijn hyves helemaal in de mooie eenheid van de perfecte kleuren wit, groen, zwart en bruin maken. En niet te vergeten die kiwi als hyves achtergrond, en plaatje. Ik open ‘de mooiste kiwi’-hyve die uiteindelijk zo groot dat er een nieuwe site moet komen

www.demooistekiwi.nl

Deze site krijgt miljoenen bezoekers van over de hele wereld per dag!
Maar nee. Toch doe ik het niet. Ik wil iets anders.

Ik organiseer een ‘Benekiwiconcert’. Beroemdheden van over de hele wereld komen optreden en het wordt een grandioos succes. Met het opgehaalde geld vlieg ik met een vliegtuig vol met allemaal prachtige kiwi’s naar Kenia, Vietnam en de Filippijnen om daar de plaatselijke bevolking kennis te laten maken met de prachtige kiwi’s. Ik vertel ze over de geniale kleureneenheid wit, groen, zwart en bruin. En natuurlijk laat ik die ene mooiste kiwi zien.
Maar nee, ook dit doe ik allemaal niet. Die kiwi is zo mooi dat ik er alleen zelf naar kon kijken. Ik, helemaal alleen afgesloten van de buitenwereld.

Maar die ene kiwi

was zó mooi dat

ik er wel een verhaal

over moest schrijven…